من روشان هستم و شما و غسمت شسته پنجاز نفکه سکوش می کنی کدر

اوسته مرمه حزار سیساده ناوادنو زبت و پرشمشه.

چیزی کدر هال شنیدن شستی ترجومی مستقر لما نزکتها بسیپینز نوشتی گیوال هراریه.

امید نافکست اندفی این که اخلاق بجامئی مابر گرده و با هم دیگه بی ادال اترافتار کنیم.

این رسمت و انها بخوبی خوشی تا باد زندگی کردن.

این پونسد سال اخیر شاہد رشده های زنب لاب های نفسکیر بوده.

زمین تابدیل بی کوریه موتتهد بونشن اختیو تاریخی شده.

اقتصاد بسورت نامای یا همون تصاوودی روشت کرده

و این روز باشریت تراس سرواتی لزات میباره

کقابلن فقط تو دستانه جن نو پری بوده.

ایل مو اینگل آبسان اتی قدرت خیف فرع انسانیو اینجه های املن نام احدود بگونه اینسان داده.

نازم ایچتمای سیاسات زندگی روز مر روشن اسی اینسان کل لنزی روز بارشده.

ولی آیا مشاد تاریم.

آیا این سرواتی کن نوع باشر تویم پنچ سدی اخیر جامکر دارو

میش بیجر خوش باخدیت حظه پیداشده مانکر.

آیا کشف ماناب بایان نا پزیر اینجی زخایر یه ساادت بایان نا پزیر روجل رومون بازم کنه.

بیرم اقابتر.

آیا این هفداد و اندی هزاری آشفته

که زمونی اندلا بشناختی گزاشته

دونيارو جای به تاری بر ایزندگی کرده

آیا نی لارمسترانک که ردد پاش رویم ماه بیدون بادو بارون

هنو سالی مدس نخورد باگی منده

...