من روشن هستم و تو بگسمت شسته شش از نافیاز گشمی کنی کدر آباخر مهر مهر ماهه هزار سیساده ناوادنو حزبت و پاخشمشه.

سالا

چیزی کدر حال شنیدن شستی ترجومی مستقل منز کتا و سیپینز نوشتی یه یو والهراریه.

عمید نافکست انه کن نجاد پرستی خداگا خون نا خداگا هم آو اترافیان امون هر روز کم کم تربشه.

تو خسمت قبل پورسیدیم که آیا آدمائی هر دوری وغان از دورها یقابلشون خوشال ترن، و ان که آیا سنجش خوش حالی فغت باید مختص به ستوه بالا ی جامع ایوروبای ها مرد ها و یا فغت آدمابشه.

تو انوزمت ادامه همون بس رو پیش میباریم.

انوزمت شمارش شادمانی.

مطن انجاد جوری در مرد شادی هر زادیم که انگر شادی بیشدر محسول اوامل مادی مسلس سروات خراک فسالومت.

انجوری یعنی اگه مردم سروات من ترو سالم تربشن پس لابود بات خوش حالت هرم باشن.

آیا وقن گزی به همی رو شنیه.

فالا سفه رو هنیون و شو اراد نشستانت تنهای خودشوم برای هزاران سال در مرد ماهیت اتابیت شادی خیلی امیخ فکر کردن.

و بشترشوم بین نتجر رسیدن که اوامل ماناوی اخلاقی و اچتمای به همون اندازی اوامل مادی تسیر خیلی زیادی رویشاد مانی مدرن.

شاد مردم جوامه تو سیافتی ایم روزی الار اغم رفاهی قدران رنج خیلی زیادی از بیگان اینگاری و پوچی می بران.

و شایدن پیشنیان اماکه اوزا اشون به خوبی مهم نبوده رزایت بیشتری از جامه ایم از هب و ارتبات اشون بات هبی اتبد اسمیه ووردن.

تو ده های آخیر ربن شنازا و زیس شنازت هلاش کردن تب بینن چی چیزی وق ام با اصخوش خالی مردم میشه.

وومدن بسورت المی روی موزو مطاله کردن.

کلوم یکی از نی ناروی هستشاد مانیمت هاسیر دارن.

پول خونواده جنیتیک یا شادن پر هیز کری.

قدم هاول این کم اوشا خس کنیم چی چیزی باد اند از اگر افتبشه.

احساس رزایت خاطر دارونی اصایش افردی یا به زیستی زهنی بینگلیسی سبچکتب ویل بینگ چیز یکی اومومن بوموانت هاری فشادی پازی رفتمشه.

از این نگا شادی چیزی کم اندرون خودم احساس مکنم.

یهه سلزت لحزیی یا یهه سر رزایت دراز مددت از سب کسیا غزندگی خودمه.

...