در اپیز در قبل شنی دنکه جلیو سربان درمنگر سرشن اصیقه یه روز از روز آه شستوپن سلگی می فهمه که بسارتان مقتدشه ده.

ملنومه پیشف دیگه تبقه هدسه پیزش کش یک سال بیشتر مخلتش نمیده.

یک سال عمر با کی فیت مقمول و حلا ادامه داستان.

ملنومه پیشف در سرگ اشتی گیگو زروند و با تسمیم گرف پیدوخ ترکه سرش خاہ رو بردرش و مددید استان نزدی کش موزورو بگه.

دخطرش ميا هم ترکه هدس مزات فوری قدش رسوند و لی جلیوز از پسرش خست فیلا اقدامی نکنه.

ميا چند روزی دل سزانه پیشف در موند تا کورانه اتتلا اشون فرکش کنه.

و بعد با اسرار جلیوز بشهر قدش برگه هد.

هفتیگ دو و مبعاده زتتلا هم اوزت چندن خوب نبود.

جلیوز روز هارو نسبتن آرامو مسلد پوشه سرمیزاست و لی آمان از شبی تاریک کتر سارو با خدش بیدار مکنه.

جلیوز هر شب با فرید و حشت اصخب می پرد در هالی که خیز ارق بودو نفس نفس نفس مزات.

بمه زگر مشو دن کشماش کابوز ها ی مرگالود سمتش هملمی کردن.

و هر سوب مسل فلزی گوداخته جوری بیتاخ چس بید او دکفقت چشماش میتون استقوم بیده.

مهم ترند اخدخی جلیوز باد از بیمار یه خودش مراجانش بودن و ناد همام موندن در منشون.

و لی فئلا خودش قریق ترازون بود کب اتون دسته کسیو بگیر.

پس همون اوهل بره یه دو هفته تمام جلسات فردی و گروخ در منش رو تاتیلکات.

پر ایجلیوز کفتن مجر بموندن دسته ساختر از بچاش بود و بینموندن دسته ساختر از همه از آی گروخ در منش.

مدام لحسی رو تسابار مکا ارت کتوی گروخ خبر بیماریش مگه و باد زیر بار افسو سو هیرت بچای گروخ دفن میشه.

اونوز از جلیوز ریس هندرین اشه استبود که متبجه تصوير خودش توی آینی اتاخشت. رافتت نزیق آینی بو بیخودش چش مدوخد.

کاری که هممون بیت با کنیم خود رادر آینی دیدن نهان بیخود در آینی چش مدوخدن بچاشمان و اپرووان و لپای خود خیرشدن خود راباز شن آخدن.

این منم. من این شکلیم.

جلیوز بخودش چش مدوخد بود و لابلگ افکر خیالا یا پارکندش یه هسترت سمج ازار شمیدات.

مینن این تلشه از چیخیی لیمی سوخد.

...