سالا، من روشن حسن و شما به غسمت پنجا هون نو هزنف که سکوش مکنی

که در نی میگه دو ومتیر ماه نا و دنو زابت و پخش میشه.

چیزی کمیشنوی تجمه مستقبل لما نسکتها و سیپینز نوشتی یه یو والهراریه.

و میدن آفکست انه که بیدالتی از دیدو زهنمون دور بشه و جاش رو بی برابا ری بیده.

انه سمت ان لابی دا امی.

اختصاد سرمایداری ام روزی مسل کوسی کبار اخفن اشودان باید در امن شنع با کنه

می بایست دا امن تولی درافز ایش بیده که سرپا بمونه.

و لین که فقط تولید با کنیم هم جواب نمیده.

یک از سیم باید محسولات رو بیخر دیگه.

بگرن کارخوندار آوصار مه جوزارا هر جفتشون بات بخمیشن.

و سین که جلی همچی مسیبتی رو بگرن و براین که متمه ام بشن.

مردوم همیشا کرار هر جنس جدی دی روکه.

کارخونها تولید می کنن بیخرن یا خلاگ جدید با بوچو دوردن.

که بهش میگیم مصرف گرای.

تو درازای تاریخ بشتر مردوم تو شرائیت که هم بود ام کنت زندگی می کردن.

و سه همین سرفجوی شعار همیشگی این مردوم بود.

تو تم اصال مارف ازنج راخلاگا,

آداب ساخگی رارن یه پیرووان پیرویتن ها و شروان دا یه شهر از پارت یه همون از پارتن هاست.

ازین نظر آدمی خوب بوده که زهجا مولاد دوری کنه

هیچ وخبه زادور نریزه

و بجای خرید شلوارن نو شلوار پارهار وزل دوزی کنه.

فقات پادشا ها و اشراف بخودشون اجاز میددن

...