سالو، من روشن هستم و تو بشستومين لسما تزنوفکه سکوش میکنی کدر نیمیه ابوال مرداد ماهه حزار سیسا دن آوادن و زبت و بخشمشه.

چیزی کدر والشنی دنش هستی، هر جمی مستقل منه سکتها و سیپینز نمشتی جو والهراریه.

عمی دن آفکست اندفئینه یه روزی برسه کننه کسی حکم ایدام بگیره،

ونه کسی مسلنر یس محمدی رو و خطر دفاز حو غبشر بزن دن مندازن،

و سالها از فرزن دن و خونوادش جدا با کنه.

ان رسمت اصرد جدید.

هم زمام بئن که آدمائیم روزی در برو برد حبی راتن ناجهانیت حبیت مقابم ترشدن

بیشر بیشتر تحت امره کمتها و سن اته امروزی در عمدن.

انگلو بسن اتی را حروب رای یه سفت طولانی ازازم ایش های محندیسی ایچتمای بہتها رشتی طولانی تریاز تغیرات پیش بینی ناشده

تو زندگی روز مره و ترز فکشنس هم باز کرت.

یکی از ہزاران مسال موجود جایگو زنشودن ازار با حنگس سن نتی کشا ورزی

باجد و لزمانی یک دست و دقیق سن اته.

کشا ورزی سن نتی و بسد بچارخ هایت حبیی ایز زمان و روش ده ارگانیکه.

بیشر دان اشمندان نم میکن ازنان دازیگی ریز زمانید دقیق یا انجان بدان و نه الاغی زیادی بانجان مینکار داشتن.

دونگیا بیدون ساعت و جده و لزمانی بکاربار خودش میرسیت و فقت تحتت حصیر حرقات خورشی دو چارخ های رویش گیا حبود.

کاری مسل هم نبود و روالکار های روز مر ره فسل بفسل بشدت تحت حبیر میکرد.

مردوم می دونستان که خورشید خوجاز دو بان نه یارانی هواس شون بنشانه های فسل بارندگیو حنگا مبارداش ده محصول پود.

اما نه می دونستان که ساعت چنده و خیلیا مراشم مهم نبود کتوچه سالیان.

اگیه مصفر زمان را هشه گوم میکر دو سر از یه روستا یقروم بوستای در میا وورد

باد از یه رح گزاریمی پورسید که علن چه سالی اون سال برایون روستای همون ندر اجیب میزاد که لباس مزه که ایم مصفر زمان باراش اجیب بود.

براکس که فشا و روستای های قورون بوستا سن اتیم روزی امیت خیلی کمی بخورشید یا فسل همید.

سن اتیم روزی دکت و یک نباخده رو مقدس کرد.

...