سالا، من روشن هستم، و تو بقسمت شستو سز نفکه سکوشم کنی کدر هفتی یه دو بو مستشهری ورمه یهزار سیسادن آوادنو زبت و بخشمشه.

چیزی کدر هالیشنی دنش هستی تاجمی مستبل لما نسکتها و سیپینز نوشتی یه یو والهراریه.

عمیدن آفکست انه که هیچ کس به هیچ جورمی ایدام نشه.

انه سمت سول در دورانما.

خیلی از مردوم قدر این موزر که ما تو چیدون یه سول همیزی زندگی می کنیم رو نمی دونان.

هیچ کدوم از ما هیزار سالی پیش زندن آبودیم.

اخب خیلی را هت یادم اومی رکه دون یا قابلن چکتر خشنتر از آلام بوده.

موزوی دیگی نکه هچی جنکه که کم ترمیشن بیشتر بچه شمیانه بیشتر به شونتا وچوه میشه.

جنکه ایراغ آفقان استان ام روز در گیر شون هستان زهن آدموی بیشتر ری رو بخدشون ماشرول می کنان.

تسول هی که خیلی از مردوم بیرزیلو هند در امتوش زندگی می کنان.

مصلای مهمترینه که ارتبات برگرار کردن با در در رنجا فراد آسونتر از ارتبات با در در تکول لیجم ایاته.

اما برین که بیتونی مصفرین های که لانتاریخی سر در بیری بجن که بیریم سرغ دستان های مشخص باید بیایم آماری که لان رو برسی کنیم.

تسال دو هزار جنک های مختلف بایس مرگه سیساد ده هزار نفر شده.

و جرائیم خوشونات بارتو همون سال بایس کوششدن پونسد بیس زار نفر شده.

تک بیتاکی این گوربانی ها دن یای بودن کنابود شده.

خونوادی بودن که بیران شده.

و داگی بود که برایت همومی آمج بدل دستان خونوادم موند.

و لیز چشمن داز کلان این هش سده سیهزار اوربانی فقط یا کنیم در سده پنجا هوشش ملیون نفریستن که تو سال دو هزار از دن یار رفن.

اون سال یک مما یز بستو شش سده ملیون نفر تو سبانه رانندگی موردن.

یعنی دو بستو پنج سده مدر سده که لی آماری مهرگا میر.

و هش سده پونسده هزار نفر هم خود خوشی کردن.

یعنی یعنی کچلو پنج سده مدر سده سده که لی آماری مهرگا میر تو سال دو هزار.

...