بیمان بگو بی بینا مقشو بشای ری بودن چگونست

شهریار هیدار ببارا بنورو آبو زن آه سکرت

از وقتی که کب که بی پر واز درمیا یند و خرگوش ها از زیر بوتها ها رسان میگاریزند

زمانی کبا ها شکو فمیزنند باد با ها ری خیم ها رام یف کنت

با آب ها پیرا هنخوت را برو یمه اخزار میگ فشارت

بات ها اما انگون نباشت خالیست سوت کورو حزیم جای رفتگا

آدمی رو یا ها یا شراد ارسر زمین کوده کی اشمی ریلد

شهریار با ها را پای که هیدار ببادی دبود بخزان را گرچه ری یار

گرچه ری یار که سه های دهان بدهان شرخیده که گفتند

سورا یار بربالین شهریار رفتبود شهریار ما از پیش

ترقزل ستار نباشتبود روزی بفاقنی کنه یا یاد بکارمد

شایت شهریار فقط مخازت با محبو باش خوش ناب را گدم بزنت

پای کور بنشینت و رخصی داخد را کن رتا مشاکنت

و بخدتها بستان از ششمیک از شکافه که جاری می شرد

جر ای آب دستم اشوک دهت

و زمستان از شرابی که پایزا داختبود ترجا می محبو باش بریزت

شایت فقط مخازت کنار و پیر شرد

و کنار و بینی رت

شایری که هرچ دارت هناز دولتها فیز دارت

مه روافا یهز محبو بندیدو درقمه دران سروزی بود

احتوپیمانت با مواه و بفا با دیگران

ساد بلمن کقسم هایت با برکرلا

...