کفکا پنسد بار برای فیلیس سی نامنی نوشد.

داریکی از ناما ها خطا بمعشوگ نوشد بود.

من آدمه فلک زدی هستم و تو ازیزد لن.

مقدر بود تا برای متاعدل کردن این فلاکت فراخند شریح.

هافه سم قریب بی پنسد قزل سروده و قزل حجش.

مسلت همام قصها ایک نجاد دهنده دارت.

نجاد دهنده ای تک دیرخنده.

با این هال چکه سیبود که گفتبود اه تزن نفسکه بنفسک خودت خودت راده را خوش بیر.

شمیرم که اتار گفتبود هر گز از قدم نیست تا جایک دلت آرام گیرد.

مقصد آن جاست.

هافه زمامیدان از به اشتی میست کبت هبان بان فرارکت.

منگومان می کنم که هافه چون کولیان نبود.

هرگه سپرنده نبود از لن پرنده بودان را دوست نداشت.

و مخازت یک جا ریشه بدا وند و رویز امین بند شبت.

در زنده یه گزار کند اما از آن گزار نکند.

ریشه باشت باشت.

هبا این هال در من دن گیر نکند.

مخازت که از رنچ ها بقصه ها و زاخم ها و از آدم ها او بور کند.

اما شانش بشانه ها شان بخرد.

آن هار ازیز خود کند یا ازیز شان شرد.

ترجی همیداد بجای جنگل شکو فی باشت که هر بحار شراز رابار ورمی کند.

ها تب دیل دنی دیگه نو باران این شرد.

...