مدتاگت دیباری بیداشنن لازن نبت ساتک کنه,

امان روزن بخدیش مشو باست کرد,

هنو سخستی بود.

تیتاخت بچشمینی مباز

پنجرار نگا کرد.

سو بود,

ویلی نسو بهزود.

تابه ستن بود,

ویلی نبغول مدرش خور مبهزون خوز استان,

ونه هتا مرداده گاقه تهرا.

آگوستی موتده لبير لین بود که

اون ترفه پنجره په نزامن شدبود.

یاده شما ده مخس پنشن بس

تابه خدیم امان زندبود

پنشن بیرو بیاد ندش که از سبتو خونه مهه

یا یخور مابه حال بای خیرات اشابه جمع این نشن.

تابه خدیم امان بود, خیرات ام بود

هتا تروزه سخد آباره گیو جنگ زده گی

هتا تروزه گی فکرن نداری

هتا مهه ها یا خروم بشکه

زامنگیش شدبود.

یا بارکی تا ازوم ادود اینجا مدرش پشت الفوم بشکوف

...