مدتاگت دیباری بیداشنن لازن نبت ساتک کنه,

امان روزن بخدیش مشو باست کرد,

هنو سخستی بود.

تیتاخت بچشمینی مباز,

پنجرارن نگا کرد.

سو بود,

ویلی نسو بهزود.

تابه ستن بود,

ویلی نبغول مدرش خور مبهزون خوز استان,

ونه هتا مرداده گاقه تهرا.

آگوستی موتده لبيرلین بود که,

اون ترفه پنجره پاہنی زمین شدبود.

یاده شما دیم اصپنشن بس.

تابه اختی ممان زندبود,

پنشن بیرو بیاد ندش که از سبتو خونه مهایا یا خور مابه حال بای خیراتی شبی جمعی نشن.

تابه اختی ممان بود, خیرات هنبود,

هتا تروزی سخد آباره گیو جنگ زدگی,

هتا تروزی گی فکرن نداری,

هتا مهایا خرام برشکه,

زمین گیش شدبود.

یا بارکی تاازوم دود اینجا مدرش پشت الفوم باش کفت,

اونجا خیرات نمیدی,

...