در اپیز دغابل بامفونه ابزورد ااشنشده و سیگرده مغیت انسان در جحان رو از انزابیمی گحقنی

بزعم برخیند اشمندن مغیت انسان افکند اشدد در جحان ابزورده چرک انسان جو یه مانست و جحان آریز مانا

آرگا یهز ان مغیت منجر به هست پوچیمش و حالا اپیز ادیم حنجا اوشش

سلام من فرزن رنج بار هستم بئین پتکس در رو اگه

در پتکس در رو اگه اگزستانسیالیس مبنگر اشی رو اختیمی پر دزیم و من بی اسلی مهم اصاری ارو اگهلمه

در سری ابوالین پتکس سراغی کتابی رو اگزستانسیال میرم

این اپیزود سفومین شن به یه ازر نباد نو همون تشرمشه

خوشن مدید به اپیزود پنجو اشش از پتکس در رو اگه

یالام در اپتدر یه فس لپچی بزندگی تولستوی اشارم کنه

و مگه تولستوی سال هی زیادی از عمرش با پوچی دست به یاری با مده

در ایک از کتاب هاش بس مئی ایت رافا تمن این تورنه ویشت

پنج سالی پیش وز ایت اری بی در زندگی من نش و نما پیدا می که ارد

لهزاد یه سردر گمی اینگار وقفی در زندگی بیفت

اینگار نمی دون از تم چتور باید زندگی کنه

چکار باید پا کنه این وقفی هاش باید زندگی همیش با یک پرسش زاہیر میشت

پرسش کچی کچی باشه این پرسشها باستس مجت و از راری روبی فوزونی در پیگه

پوصخ بدا و مانند نقطا های ریز دور هم جام میشدن تلکه یه سیاهی بسزن

تبجوه تشتبشت این هرفارو تلستویدر مزنکه تلستوی شوده ها

یه نبی سندگه سروات مد مو تبار خانباد در کفا آل سیاه سیو اشتمای هم بوده باش رافت زندگی کر ده باری تبقه فردست فدو کرکر ده

مرد تحسین جا هنیان بوده و لی تحت تتحسی رہا من هست پوچی تمام دستوابار تو یه خودش رو زیر سوال می باره

اینن بات کشار پرسشه سمجه کچی باشه

تلستویم یه با خدا مگفتم پولم باشتار کننن کچی باشه آخرش کم می میرم

...