سلام، من فرزين رانج برستم، وین اتلاقیه یه هفتومی پاد کستی رباقه.

کتان که من بناد اشتن از دوو ممه رهزار چار سده یک انتشار مختابه یه جدید راقه سکنم بلی چکنم که منه مسلپیشتر شما ان روزها قمگینمه خاشمگن.

خاش مقامی که پر داختن بموزوات دیگر رو تشور و بلاموزو مکن حت تا انتشار پاد کست کارم مانادار زندگیمهن.

از بخده بولندما نکی که سانی چون شما منتازر شنیدن پاد کست دمن هستن اما فئلا تبان شنیدارا و میدنام که درکن مکنید.

اتفغن دوو ممه رهزار چار سده یک بود ساعت چار ده هف درگیگه که با همین خاش مغام نشسته بودمه بین روزها نگه مکرده مبخده مگفته همین خاش مروته چروب کن همین قام رو ببین.

زندگی ان روزها انتور خده شبارتو ارزکا کرده با خشمت چمی کنی از سقمت چمی سازی.

بارنک اارومشام مصلاخیل و خده دیگه ساری بیدی بانه هفز ددم.

سرم پر از تسوی روز سدابت همونکه ان روزها هممون بار ها و بار ها دیدیم و هربار مبود شریم چیز شوجا اتها چیز شگا وتها.

باری سر برشانی هفز نهادمو دیوان گشودمو و هیرتها.

من احل خرافن استم چی بسیار زمانی که بی دیوان خاجته فأول زدمو هیش هزدل خدانجا نی افتم اممه بار ها هم شده که هفز من شگه اخزده کرده.

و این گزل در اون هال و من چنیگه ارد.

رادتم بجناب هافز رو گواح مگیرم کبار اود روق نمی بنده.

قزلی که هربار با خندنش انگاشتی اصال بدهان بورد بودم این بار انگاشتی هیرت بدهان امده هاد.

و این ایجا از شئر هافزه کبار گزشتنه هف تتصال حنوز میشه تفسی رجدید از اشکه ارد.

بس ده بهالو روزو روزگار.

من سبار این اپیزود روزابت کردن و هربار از تفسیر خدم کسته.

تا این که بئی نتی جرسیدم که هافز هران شدر در دل من بوده شنیده.

هر تصیر که در کارسی ایسر من من اکس بوده دیده و با ات بامن سخن گفته.

بس ایجا زبدیت بخندنیم از ایک تفاقنم بئیم شهرت که شما هم تساوی رو بیاد بیاریده.

قزال رو بگو شهوش بشنوید.

شهرست پرزاری فن.

شهرست پرزاری فن و سهر ترف نگاری.

...