بونیاده سادره هدایت تاک دیم می کالت با سدائه مستانه پور مغتب از یاد داشتها یک نفر دیوانه

زنده بگور

اصرص ساده هدا از یاد داشتها یک نفر دیوانه زنده به گور

از سرس ساده ره هدایت

نفسن پس میراوات

از چش مایم اشک میریزت دهانم بات مزست سر بیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیی رادد ارخت خواب افتادم بازوهایم از سوزن انجیکسون سوراخست رختخواب بوی ارق و بویتتاب مدهت بساعتی که رویمیز کوچه که بغل رختخواب گزاشتشدنگا همی کلم ساعت ده روزی کشن بست سخو اتاقرام منگرم

کچه راگ برق میانان آویخت دورو اتاقرار نگا می کنم که از دیوار گلبته سور خوب اشتق گلیدارت فاصل بفاصل این دومور گسیا کجلو یکتی گر رو یشاش خنشستند

یکی ازانلو یکتی گر روی شاخ نشستند

یکی ازانها تکاش رب باس کرده مسلین از کبادی گری گفتگو می کنت این ناخش مراز جادر می کنت نمی دانم چرا سر ترفک قرت می زنم جولوی چشممس.

رویمی زمیان اوطار پر از هر ترفک قرارت میزنم جلوی چشممس.

رویمی زمیان اطاخ پرستشفتیله و جابد داوامی باشت. بوی ال کل سوخته بوی اطاخ ناخوش در هوا برا کندست. ميخو هم بولان بشبم و پنجر رب باز بکرم.

ولي ایک تنبالی سر شاری مراروی تاخت ميخکوب کرده. ميخو هم سيگار بکشم ميل نداره. ده تغنی ميگوزارت ريش هم را که بولن شدبو تراشیدم آمدم در رخ تخاب افتادم

در آینکنگا اکردم دیدم خیلی تکیدو لغرشدم

بدشفاری را میرفتم

اتاق در همو بر همست

من تنها هستم

از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از ا فیک را يشگفتنگیز در مخزم می چرخت می گردت. همیان حارا می بیلم. امه باروی نباشتن کچکترین احساسات, یا کچکترین خیال گزرندی, بایت سارتو سرزندگانی خدم راشر پده هم وان مونکن میست ان این این احساسات نتیجه ایک دور زندگانی امن از نتیجه ایت هر زندگی افکار موروسی ان چکد دید شنیده خنده هسکرده یا سنجیده همیان ها وجود موه موزخرف مراساخته درخ تخواب میکرتهم یاداشتها یخاتر امراب هم میزنم اندیشا ها یه پریشان داشتها اخاطرام رابا هم میزنم

اندیشها یه پرشان دیوانه مقزام رفشار میدهت پوش دسرام درد میگیرت تیر می کشت شغي غاها یم داخشده بخدام می پیچم لحاف رجلوی چشمم نگه میدارم

فیقر می کنم خسس داشادم

خوبود میتا بانستم کسس سر خدام رب با که از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از ا زمجلویس سک

هیشکس نمیت هوانت پیبهورت هیشکس بواوال نقاحت کرت و کسی کدستش از همه جا کوتا پشبند میگویند بورو سرت رب بگزار بمیر امه وقتی کم مرکم آدم را نمی خواحت و اختیکم مرکم پوشتش را با آدم می کنت مرگی که نمی آیدو نمی خواهت بیایت هم از مرک می ترسند من از زندگیه سمجخودم چقات را نکست وختی کم مارگ آدم ران نمی خواهده پس مزنت

تنهای کچه از بمندل داری میدهت

...