فتا بِشاب

ببو از حنی گتنزیم ردیوی رومای بنام آدم کجابودی اصرنی وزورگ آلمانی هنیش بول درکت مدشمعی. این دستم را نتالی ای چوبینه بفرسی ترجمه ناشتی پایامه مروز ان رب بازاری کتاب ارزگر دست و تنی می ردیو یعان بو دیم اعسومی خدا میابود … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از ازتب بزور، زرت و مصيب اگزده اجلوشان رتشتکه جنرال بود. خسطه منظر مهسیت، وامجنان کبه هل یکازان چهر آيه غمزده نگای ميندارت، دیدن کبارسیناش مدال بندازی کرافیهست امه گردناش خالیست. با انکمیدان از دند و جوده سالیب رو یه گردنه یک جنرال امیت اخسی مدارت بازن نبودان نو این نخس بنزر میامر و آدم را یاده نبارتا ی خونینه شکه سخورده میندارت یاده ارب نشنیه یه نام و افتا و تو بیخای گزنده تمامیان سی سدو سی زاب در سی مردی که او بسورت جنگه اکتبود یک احساس مشتر اکتاستد

امدو و حشات و خشمی پینان. خش مزن جنگی که این همه تول کشی دبود. اینگار بیسی اگر اگر اتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت پوشتیها از دوش بر داشتشت و

و همه خسته گرسنه تشنه و دلزد از انجنگ ملون

ارام گرفتن.

سودتی کچک از برابارشان گزاشت.

سر هنگ بود. بات سدوی تنی نداشت

هم رازمان خوشمتی

هارفی سیادی بره گوپتن ندرم

فگد یک کلا

ماباید انجون مراره موگه اگرد نشینیش کار کنی مدمتمایش شنی این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این اینز یاد نموت، سرهنگ با اصبانیت چو دست خدر بهوکو بید و درشود، خرشیت، وسته آسمن درست بالای سخد خانا آچه سفیدبود وانها بسوی شر پیش من افددت. اجلوی خانای تخریب شده گزشند و سرنجوم درگ مدسی چیرکین مسترر شدد

ستوانگو بیس سرگوروبانمی فرسدم شمارت اخسیم کنه. وقتی دباری برافتادن دگر پگر هاشت زابدر سمارت بودن.

از ميان مزرائی زراد بازگشن، ودیدن که خرشید بپوش تخانه رسیده و نورش گنبد آسمند اصور خیدهست. سوان جلوشان استاد و پزاز مقصی قده هگفت

و نمخست از دین.

و لکر یعز من ساخد نیست

با ید تو یه رب ده از نجر افتباشی.

بات نگای بابسری کنارشنداخ پگوفت دا بتا جای خدمت رب روی توزی آزوگه بمویمات جامکنی و باب فرد فرسته اپخو دن بینی

پسر آنها فالیادزر بمگا مارب وارگنی

اقنون یک یعز اگر بما مهم اجم کنیم و با افراد فرسته افراد بنیم پسر اانها فالیادزر بما مه رب ارگنی

اقنون یکی ازان مردان جلو افسر استاده بود

و با نومی دی دور برا شنگ همی جاتک

یا لشامت که تشنست خیلی تشنست اب سر دا که یورو بازکت با پورسید

...