بایدیم این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این این اینه بزورگی کمترامیشه این اکه بخندیم یا گیر یکانی. تاریخ فعزف در باره این انتخاب دیتگای جالی بیدر.

دو تا از بزورک ترین اندش مندان یونان باستان،

دمکریتوز پا هراکلیتوز پودن

هرد امرتو لانکیردن و دانش امیگی در باریم ماردوم و دونیاد اشتن

الی فوال کنش اشون بچی زائی کمی دونستن بطرز جالی بی با هم فاکد اشتن

هراکل بترزت جالی بی با هم فاقداشت.

هراکلیتوس گیر یاش پنده میومت.

دمکلیتوس دستست خنده برنی میداشت. دلیل گر یه هراکلت از فازه

هیرتها ورادم که چشمش پهرگتبو جود باز شده

به تو نبزنده یه دامت

دلو یل برقم زیاد

اینسان جانه وریش شحقه گتبوجود باز شده بیتون بزنده گیدامد. دلو یل برقم زیاده.

انسان جانه بری شب زده موته وهم مهار نا پازیر بحایولا سفت

که ساختشد برختا کردن پستی و رنج. سالبظور جنکه چی توری و چرا آدم مومکن دلش بخات بخنده.

البته گزنیخنده ساعد تمس خرامیز ابلانه و تسن نویو جود دره

ولی تیموکریتوز انجورین مخنده. از ته دل و باسه خواوات مخنده. نچون موریت مومتازش باستشدبود باستصادلوهی مولتفت نباشه اوزاد چیگت خارابه. خول رخوشش هزيانی نبود خسلت اتفاریز زاد از سرشتشم نبود. دقریتوز بسب که خاص ته سیننگی زمیخندیت چنجور خاص سدر باریدون یافک میکرد امیقان وغبیم بود در باری گروش باشر بهرس آز قاتل و شهفت هم اچی زمی دونست مطبع جه بود که انسان همیش در مارز تی رہا باده سه بلی مسالیلی تاری کی رباری خودش این گات خوب هل کرد بود. و در کش از رنج ختر اون گات کامل بود. تلاظم نداش مودم اینار بخدشیاد آواری کن تا حق کم اتلاب آد آبشه. ایناز از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از ایز کرده بود برای قاترشن از روشانی.

هر اتفغ خوبی که براش می افتاد دهگی جو برای مافاتنیم گرمه بینمک

نبود برای نا بودیومی دای بزورک.

بلکه هسمکیرد نا کافل یه نقتی اتفمن هسر به فرد شاد در انتراجدیت فا آفتاده.

مارف بود که دمکرتوس اهل بازم شاد نوشیه.

نباشت زندگیتفا آفتده. مارفود که دمکرتوس اهل بازم شاد نوشیه.

نباشت زندگی بدون بازم راهیز دراز بیمان زلومه مانخانه.

...