از خواستیی خوشه میگیه از بیدیتیشنcksی منتایم قریز.

سالام، خوشو مدی بمیدیتشن ایم روز، درکسر موتون ارفانی از نیت و خاصتی قلبی سوح پتشد، ازک این یو شل ریسیب، وخا و دعیفت قهیقا.

تکتا و چهار ہزار سالی اوپانشادز مگه ستازم کلپا ستاز ششدی، خاصتی قلبی تهر چیز باشه و غییتت، همه.

سالی که انجمیتون اپیش بید انه که خوپس چراما بخاصتی قلبیم نمیر سمچر اچیزائی کمیخان بنزر دورز دسترسا، چایواب سادست.

که نت بین که تو چیمیگی با سوخ نمید، که نت بی نرجی تو با سوخ مید،

پر هم ان وقتی خاصتن از مهلن نداشتن، نیاز و تهر سباشه، داری انجی نیاز و تهر سباشه و خاصتن بیشتر رو بدنیا مخابر میکنی،

وین درگن همه چیز یکی در یافت قهیقا.

دنیای خارجی ان ایک خاص دنیای درومیه، پر اشک در دنیای بیرون باید ابول آشق باشی، دروم.

پر ایس سر وقت تو دنیای بیرون بایر کنی بیشی از دروم.

فباری زندگی در سلح آرامش در دنیای بیرون باید ابول سلح آرامش ببجود بیری در دنیای دروم.

این راز بزورگی قائنات.

سگر بری میدیشن آمادی هر کجکه هستی آروم بیشین چشتر ببند.

یه نفسامیخ بکش دام از بینی بشکام و سینه.

و باید از دام بید دنیای شگفتنگیز درومیت ادام سر.

همیدر کچه شماد بستاس اتبجه هوزورت شو.

حالتن نشستنه تتجست سمکن.

مویت اتراف روطه یه زه نبین، و خودت روطه این فازا پیداکن.

بستاد سورتت.

جا هایکت بیدایت ساتی که روشنش استیر لامس مکن.

و جوز یاد خودت روطه این فازا تجسونک.

همیدر که خودت روطه زه نبینی، و تبجه نفس شا.

هر تور که هست احتیاج نستان ری رش بیدی، فقط بیبین که دری نفس مکشی.

...