مروشان هستم باشمه بغسمت سیوشش از نفكس کشم کنین کدر نیمی یه افوال شهری ورمهن آوادو هشت زبت و پخشمیشه.

مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان هست مروشان ه

کش فی نادانی بیف هرس کنیم که هزار سالقاب یه کش آورز روستای خبش می بره وہ پونسد سال بادش و بسرس دای ملابانه ایک روستف کلوم اصحاب بیدار میشه ومی بینه که ملابانه درن سباره ستاز کشری اشون بسمه نینیا پیمتا و سنتام ریامیشن بره کش آورزمه این دنیا هنوز فیلی بنازار اشنامیاد

کبه مواشرات و مرز بند یا سیاسی تو مونسد سالی که ایشون خب تشریفز اشتن تاقیر کر دبوده اما این رفیق اصحاب که فیمه این یار کارمه اخصا سقور بات نمی که ارد

پرنتز باز مصاله هراری از اصحاب که هف نبود

مصاله از ید البعض روستان پینمواشود بینه و سنت عمرکای مال اصاله ازار اش ستازن نوز د харبود

مصال این اسم دستان ریب ونگونکاه

ماشر این ایک ریب فنگونکاه یفرد روست آی تو عمرکست که حنوز مستام ری این گلستان

بیشون امیخابه و بیس سالباد که ملابه استغلالا امريکا زنگه رستان بسرن جام رسیده بیدار میشه.

اما خوب اندستان شد برایم اخیلی مفهوم نباشه.

اما اصحاب ایک هف کسیست ست سالخابیدن برمان اشناترن.

هراری خودش موافقین اینه که تو ترجومی کتاب برای رسوندن مفهوم از مسالحهی مناصب اون زابون استفاده بهشه.

پانتز بسته.

حاله اگه هم این اتفاق برای ایه که از من ملابان ایک رسف کلام میفتا چی.

اگه این یار قارمون تموغیت مواشابه خابش بباره و تقرن بستوی کون و بسده ایزنگه گشه ایفون از خاب باشه اون وقت چی.

این آدم خودشتو ایدون یا اری بیمی بینه که فراته راز قدرت در کشه.

بخودش میگه اینجاده کجست.

بهشته یا اینکه جهننمه.

این پونسات سال اخير شهد روشتش شه گفتنگیز و بینزی رقود رتب اشار بوده.

ساله ازار پونساد از دوران اما یعنی خودوده همین پونسات سالپیش,

تقریبا فقه پونساد ملیون نفرق رکنل که رئیز مینزن دهیمی که اردن.

ایم روز ما هفت میلیارت نفرم گزشنیم.

...