سالان، من روشان هستم، وإنگرس مده داوز ذهز نفکسته کدر آبا ماه نوادو هفت زمیشه.

چیزی کین جمیش نبین، کارجومیمان از کتابه سیپینز، یا انسانه خیرت منت،

نوشتیه یوال هراری هست، کهز روی نوصخیه انگلیسیه کتاب،

بایس ریت وزیحته جانه بی، و بیدون الاتمه به مختابه یکتاب بشامه ارائمی کارا.

تو غسمت قاب، انگلابه کشا ورزی روخداد،

وشنیدیم که انگلاب، بانا و نزار برخی از محققین، فاری بی بیش نبود.

تویون ورسمت هم، ادامه همون بخس رومیریم ببینیم به کجا میرسی.

انوصمت تلیه مجلل.

زهورو گسرشه کشا ورزی، مسلیبود که پتدریج و در تولس سده هوا و حزاره هرارخداد.

یه دست از هومو سیپیان های که کارشون جام کردنه آرچو،

دونه های مارز دار یاشه کار کردنه گیوازن خارجوش بود،

یشابه که نایمدن تو روسته یک جانشیم بشان.

زمین شوخ مزننن، گندن بکارنو سات لز رود خونه آب بیارن.

انتاکر پل پل پل پیش رفت،

که تو هر پلی یتاگر کچک تو زندگر روز ماراشون پیش میمد.

حدود هفد دزار سال پیش،

هون سیپیان ها رسیدن بخواور میانه،

و تا پنجهزار سال بادشم،

بیدونه کشا ورزی، روسته نموف کردن.

مناویت بیی کتومان تغبود برین جامیت کافی بود.

مغیه و فورن ایمد،

چنتواجه بیشتر میا ووردانه تو شرعیت قاحتی،

...