سالا، مبوزن برگه شریم، من روشن هستم، وشمو بغسمت بسسسز نافیس کشم کنید کدر اواخر بخمام موهن ناوادو هفت زبتم شریم.

تو نافکست مدرحالت هرجومه و تهریفه کتابه سیپینز نوشریه یوال هراری هستیم.

عمیدمات تو نافکست درشدانه هرگونت هستو بخود برتر بینیز جمامه انسانیه.

تو فاصل یک از حزور انسان توین کوره خاکی گفتیم.

و فاصل دورو هم بایتفاقات مهمه باده زنگلابه کشا وارزی گزاروندیم.

تو فاصل سیازن کتاب باوامل اتتهاد بشاریت شارمیشه.

انگسمت سمتو سویتاریخ.

همزمان ببوزورت هر و پیچیدت هرشدانه جا ومه انسانیه.

باده زنگلابه کشا وارزی، ساختار های زهنیه که بجامه سو بات میداد هم شره بصد بشتری پیدا کردن.

از همون باد و تبالد دستانها و افسانه ها مردوم را آدت میدادن که زغوانی نمقر ردیت هبایت کنن.

خاصه های مشا خزید اشتوشن.

تبقه یه سری استاندار دای مواین رفتار کنن و یه جرخصی هم فکش کنن.

انجری تونستن یه غریزی ساختگی برا شنب سزن.

که میلیون هان افرکاری ببیت کنن بیتور مواسر بهم کار کنن.

بین شبک از کاره یه ساختگی میکن فرحنگ.

محققا تنیمی افبلکار نبستوم مگفتن که همیه فرحنگه از گت هوازونه هار مونیب ارخور دارن و کهامل هستن.

و یه خمیر مایئی تو و جودی نا هست که بایس میشه هر فرحنگی تو ابدتر همین جور باگی بمونه.

همونتور که سایارها خیلی راوون بانازمت هارتیب دور خورشیت میاردن.

هر ده سی از آدما هم جا هم بینی خودشون درشن گروه شون بانزام اجتمای کانونی و سیاسی خودشون میچر خندن.

از اندید گا فرحنگای کبه هال روز خودشون را همی شدن هیچ تغیری نمی کردن.

اینا با همون سور ات و تو همونج هده همیشه گی براه شون ادام میددن.

فقط یه خول از بیرون می تونست انجت هری ایجاد با کونه.

...