فیبیسی سیستیونز میزیق ریدیو پودکست از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از بی بدر دارد روزگار دگر اوز بحارا نمانت قرار.

آی چنی نست سایدی از جمل با لقترین آدم یانست

پنبرین در بازیت بشرز آمانخود توهومی درونیست. اونچو میگوید نیک تو سیف بلکیک اندرز برایت آلست.

بلی آیا این اندرز اخلاقی با اونچک از رفتار بشری میبینیم سازگارست.

آیا آنان که نمیش آلست. بلی آیا ان اندرز اخلاقی با انچک از رفتار بشری می بینیم سازگارست. آیا آنان که نمیشن اصیم مشمول نو دوسیمه می شبند.

اگر نیکی باشر حدو خودو دیدارت قیرت بیست که

آنان که برائیمان دورندو بیگان اند

از نیکیمو بی بحرمی منند

نو دوسی یا اونچه امروزد دیگر دوسی نامید مشهد یعنی چه

و تا چهد محصور بمرسای مقانی فرنگی و آتفیست. کیا قدوسی استاده انسان شناشن اصدر مدرسی اخصادی لندن الاسی میگوید سازقار اصابی و آتفی باشر با خود دستی و خودی دستی اجینست

و بین دلیل خود دستی مقدم بر دیگر دستیست.

اما ارشه ارجماندی اصادف السفی اخلاو دردنشکاهه اتانا مصیبار سلون

موید متمدن شدن بشهر یعنی امکانه دیگر دوسی باشتر

و انتزار دیگر دوسی انتزار اجیوید متمدن شدن باشر یعنی امکاند دیگر دوسطی باشتر

و انتزارد دیگر دوسطی اینتزاره اجیوی نست خیل خوش آمادت

پویاب و دوسی بونوانه انسان شنعت نزالت رو می تونی با ارجا به ایدی را هنمائی کداری توزیخ به دی

چرفه کم کنی خود دوسی مقدم بر دیگر دوسیه

انا اول بات ان توزیوبدرام در مردش هرفمزم درگن این جای تفاق میفتکم امارز بین اخود و دیگری رو محف میکنیم و خود من رو گسترد میکنیم بی دیگری

انجمم باد از اپنخالدون پدره علمه اشتماعیش رو بقنا

که یه رابتی رو توزیه میده بنام رابتی از ابیت که خیلی به همه شرست دیگه میگی مربود میشه.

رو بطه یه اصبیت رو بطه یه که

به نبدوها کش فکر ده اپنخال دون

...