ڈایدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدیدی چیزی کمیش باش گفت شرائیت نورمال باشریت. اینکه اصاست مراتا برمنتق اغلانیات پیروزمشن. قدرت تعلق دستهها و قبائل هتو اختی دار دسته چندن ارزشده لبسته جن ندر. سازقار ازیم جوستجوی جایگا هه اجتمایی که موتور مهارکه یه ان مسترفک رایه افراتیه

خود خاهه گسترده

و بیتفاواتی بنیاز شدیده منایه خوده منازشن دوره سمی کنیم.

من کنی در خالوات خوده من وگاهی دیر وقت شب ببینیم داریم اب لحن بیخردانیا لنت میکنیم کجایگا های قدرتو سرواتو تاسیر گزاریو در جانمان شخال کردن.

درین هال آبست کتابیی دانگن نوزده همارز داروین هرفه زیادی باری گفتندر. داروین در هزار ایسدنو ترنگلستان ترخونی وادی سروت مد بافه هنگ بدونیومت. تر بس تچنسالگی از جزر گالپا گستیدن کرد با با چشمعی خودش کونه هیواناتی رو دیت که خیل بایوانات جایدگه فاارت اشتن و اینین روش تاسیر گزاشت. بایتها تو زندگی آدمه بسر اصداده اگوشه گی ریشت شود موتخستس رده اوله یه چیزد دور از زهنی مزه سدف های که بکشدیمی چاسمه. اما شوهرت جهانیش بره اصر بزورجش خاص دگه گونها پایت خابت حبیبود. ولی داروین هست مکرد مردم تحبا آت اندیشاش کامل مطواجه ناشودن. و در حزار ایسد افتو دو یز پیشرافت با وجود میومت. چیز کدار میزیار کبونی نداشت.

نشو دن.

بادره زار ایسد افتده یک وقتی شستو چنز سالبود

کتابی نوشت باومبانه تباره انسان یا حبود انسان. داروند از تعرف کنه کتلش مخسته از میکتاب بزاره سوود انسان. هر انجریه از سه پیش رفت به وجود میومت

چیز که دارنیز یار تابولی نتست

که به جال آراء ما پیش رف ببوجود نیومت، چیز که دارنی زیار قبولی نداشت. که بگیال ارغم ای پیشرفتای فنی زهری ترغانای پیش، انسان مدرن بیتور بونیادی از از از اروش دانی اخلاغی درگن شبی هنیاقان دورشه اشتد یه ریز از زیفت رزنیاقان اشباشه نوکتی ای پایه هرفداره این این ای که ویجگه هی بونیادی را ماشن اختیباشر برای بگا در دونیوی خیلی قدمی ترازنیا کنش باشه. نوکتی ای پایه هرفدارهین این این ای که ویجگای بونیادی رباشن اختی باشر برای بگا در دونیای خیلی قدیمی تراز و از کنونیتا کامل پیدکرد. مسال ساداش ما امومان جاز بچیزای شیر انشیم چون در دورهای زمانی تولانی در نمو و باشر انتمایل تاجمم شد بخور دن میواه های جنگلی کسلامت اتو فغت همین تازگیاز که این ميل درونزاد الهه مابقار افتاد و ماباره شکر سنیتی دل زافه گرفتیم چیزی که زمانداروین دیگه تابدیل شده بل بیقال آی مهم مسانه تی

همین تور تاکامه لما در جهتی بود که خیلی هواسمون بمغیت مون تو اترافیانه ناز دیک باید نی بود چوند برائمه بشدد به ای موزو وابسته بود.

انجری کال ان لقیت منت اترافیانه ناز دیکباید نیبود. چون باگایمه بشدد بیی مزو وابستبود.

انجری که الان لکی کرفتن شده مساله مارگوزندگی. چون در گزاشتین لائک و آغان مزو مارگو زندگی بود و تائیم کرت کی چیزی از سامش ایکار بشاما میرسه

و انت آب روز شدیدن زهن مار بخدش ماشخول می کنه ارچن الان دیگشا دین مسالی مرکزی بگای فردی یا هتخوشی نست

وازه که رفتی مرکزی بگای فردی یه هتخوشی نست

وازه که رفتر هیجانی باشر خیلی قدیم تر

و ریش دارتر از دقت اغلم انتقه

اغلانیتی که خیلی مطأ اخر تره

ادر فرحن که انسانی بشددت شکنند ازت

اره مال لباس تنموم بکنی بماشین میرونیم

الی داروین اصرار مکنه که نوز اون میرازن اخوستی رو با خدمون حامل مکنیم

و این گزیب این که نامیت کنندست و آغانز یا تخسر خدمون نست

...