دستان مورد علاقی من افسانی بورج بابل

یه روز مالون تسمی میگرن یه بورج بولن بسازن تاب خدايا برسن

اما این بولن پر وزیشون خدايا رون نگران میکنه و بختي پیش رفت شون رومی بینن

به شون زابنه مختلف میدن تدگه هر فهم دگر نفه مقنه

یه همی کلامات بیمانی میشن

هر جمارج بوجد میاد و ساخت بورجم نمکار میونه

و آدم ها از هم دور میشن و بات روز مین پاخش میشن

اما یه لازائیم هست که تویزندگی اصوص مقنی داره پر اکس اشتفاق میفته

مسر روزی که خباره کشتشدانه محسومت

من سارا و روز رفتو بیدن دانشکا

هنو سترم شرون اشتو بود

از دور می تو نسن بی بینن کل لی آدم جمشدانه درن شار میدن

از سادویده متشنه از دور نگاشن میکرد

دوستم که نارم از سادوید

سادو ها بمیتور بولنده بولن ترم شروع

اولازیں گر از کاردم که کم شو دام رو بیده کارد

رو میکرم ترفی دوستم گفتم که مستری بم بیدی

ها بادش رفتم توی دلجمیت

از تا هل کم که داش می سوخد

از تا هید دلم فاریاد میزادم زندزندگی آز دی

و از یه جایز رو پوستم

روی کشتتتنم

...