او جن تقدیم کنه

کاش میشت خانر هم چون بنفشه ها در امکجان گزاشت وز مرزات اشه ها گزاشت جنگ میا یاد امه چیزی در سی نمیمانت کنه چهمیدان می فحمد نفاصل ها ا اسم شاید و تنست جای که تدر ساختر انشع بها دلت هنوز برای کچه هایش میتابت در روز های آخر از فند در می می روز روشن وقتی بنف شهارا بابر درشب ایمان دخاق در جعب حایق اوچه کچه کچه بیم جای مدهند ای کوش آدمی و تنشره هم شن بنفشه همی شت مخد برن هرق جول جخاست ای کاش آدمی و تل نشراون هم چون بنخشاونی شد با خود بی برا هر کجر چخاست در و شنوی بارا

دارفتا بقارا

برایو سوری آخز حال از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از ا SZ-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z-Z- شمبین نهوم از فند ونداشتن پسر کچی کمه می بوردمد

ساواره ماشیم دیم آهنگی شاد گزشته بودم داشتن مردت چه بشکن میزاده وسته آینه نگاشم که ارده یه لحص سرمه برگه دنم دستمته آسمه مروپولیاده گا رو دن تو مرزارا

دیدن اصمو باراز دوده

اتای اچکو فتمده

وان دو چیه مرور پولی آدگار بودن تو مرزارا دیتا مرز دوده

بطال چا کفتن دیه

وان دو چیه

کچه باز آتیش کرفته

چا چایرز کبلش دیده بودن که تزارجن نتسکت پیر آه مدامددن رسیدن پوش شرغر میز

قوشیم زائخور قوشیو دردشن دیدن که شوهر دوستامه

مستاسه هل بستده یه لرزن کشی رو بیردشنم دیدم که شوهر دوستمه

مسته سال بستده یه لرزون

کفیری سالام

من زنه هیتن اکه اردن مننه لن هستانه بطن از بلسرم جنگنگن در اچه رف پستور افتن چیمیه هی بگو او گفمی گم زایت

گفمیری دوم بلب اچم زانا مپیرنم کنم

مال مال کارمم بودی

و بمفکم کارم دوسته از بلب اچان زانا ها پیرنن کانا. مالکار موم بودیم و بفکن کانا تو ستاز بچا هتا داشا سوگناش نمیخور دن که موجن فجار خیل شدیدی وما دوششا نرزید سده ایجیقه پازیه از دوختار آه هاتا فعالیاد باریه وما ده شو اخدید بسی باشتن شیبون نشتا مما ممدم شدام که از پونه وزنم بیون

یه و از ست کنن که یه ستای اجی بیمیاد اگر که لی کبتر خلپای ناز و ناز دی که هرکه از کنه

یه سدعی نتوری اومت و بلفو سرح سنت بالکومت دن که ستونه دو دو او بار بالان شده

...