او جن تقديم کنه ازمت امروز تهما بطهما می شلوگیها بورج حوخخیابان های بیپایان اش از همی نختجنگ گرفتا

جای کشان هان درمیان با خای شهری کچه که گومنان دی بار برکا کردن در وزگ اشودن و مردم آرام آرام کچه هوا بازر هراد دورت هدراش تنیدن تتهرن شکر

بیپیزادم ای آق خوت زیادی در تست نست. در بغی در من بی تاریخی از تهران بیش در بونوان یک محتوده یه باغی خوش آبا هوایات شده. جاید اشامال ری که مردوم برای خوش کوزرانی از ترحته کشاب اردی بایون رفتما مدداشتا. همین خوش آبا هوا یه انسال های تهران، هناد های اشخاکه مناز سباش، و پنوه خودن اشتر دامنی البرز، کم کم باز شد نشه ميزبان ماردومان بشتری بسه

یک مجموی آبادی کتاشت آرام آرام خود اشرامی ساخد کيانو شه موته ریدی از از از ایلخانی مغلها از کشه از این بار یا رو ته مابی از که نامی از تیرامی بار

ال بطین مینز که تیرام رو جل دیاد اشت اپا سخانک سا سالا حيسد حفت قماری مصدق بحزار چارسد چهار میلادی

یعنی دوره کموروری شخص بینمه کلابیخو پرستاده پادشای اصرانیو ده بردی دن امیخی مدر سام بلودش تبست شخصی بینامه با باشیف

ملده سبا کارمیگر که بزارگی شاپونه

و در مه هلی بینام میه من سرال از کن پیدامه کنه پر از از از از از از مان

یعنی مانزل با بشیخ و مه مصارعی کی موری

در شهر تیحران موجوده آمت جهش ازلی تردوره یه تفاقفتات که سر نباشت تیحران رباره حمشت اعتیرد از رسفا فیه شاحت اخماز به ستاوی و اختی تیران رب را یه از ترى هاته اغامتها یکو تا هشت تخاب میکنه بمرکزیت اره همین اغامتگا

در نظیقی مه من سره یه را یه از ترى هاته اغامتها یه کتا هشت خاب میکنه به مرکزیت اره همین اغامتگا

در نز دی که مه من سره یه باباشه خمغر داشته

هساری میکشه کباتها به حسار تهماس بی مر شمو تهری را نبه سفاده ستهران بومونی ایک نوخی ایس رو تیجیگ

کم مهالی بره اردوه اگ نزومی در دوران بات این در دوره افشاریه و هم ترزن دی از آفه از افه ایدام کنه ومیبینیم که اگر تا بجو یه از اگر سفری بی تیرامیش اگر ساختصازی

و جلتر بیشتر بیددالی لی همین ایس رو تجک بودانم انتری تیران بجو کروفیه دیگی داش کرر دره و خیلی بومونیگ دیوان خانیگ

اگ مه هل لیوکوم مدیدول وکومه

هننزه سفردنیم شهر چند

گزر شای های این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که این که اودشو از شراز بترام و انتقلقن ایک خوب امرش کفافنی مده و ارهال شکیریه اره سالتنتی بای نزام اجدید ایک مازه ایسر اطلاق

نزام ایک بایدند اردار دوره غاجل تقمیل میشه با

به که زمخمترین وگته وکومت و اغامت در ایرانه اصغاجات در میشه در درانه زندیه و بقصص درانه وکومته کارن کان برم گیا ده

پا آمتن آغمها مدخانا قاعد جار همین م برمگیاده

با آمدن آغمها مدخان قاجار همین محتودی درونه حسار تهماست بیانی تهران با امان پایتخ تخبش بخشی از ناهی شمالیون روز حیشه اجعی که پیشتر مهل اغامت شاان سفاویو زندیبود

...