بورستان جای که انگارت درمیانا آن همه خانداری.

اتسادی که روزی زنده بدا خاته راتی را سای که یکک جامت فنشادا. را خروی میانا حسدیونستی،

جایکه مجبوری بب حزیری

که وغان روزی تو هنجای دریمیان خایداشت

بب وحشت یهز جنس کونش که بیو شاک ببی نه هایت ارس حجومن نگاه موردگانی که حزورتورا بینتزانش استند

اپره نکوداش دیستند برمه ارسایت پایان از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از ابو جداش که از نز دیقانت هوایف ان نساب دارا قاجار بدا

و در تولی یک کن در مه سب های مختلف پشر های مهم حکرانی کن

یک از نخندن هز زهیردوله با دشاخ رو دخور آسام و در تول سال ها ایشک آگسین ناسرتین شاخ یا هم ان وزیر تشرفت امروزی

و ان اواخر کب وزیر ادلی یم مزاخ و علیخانه زهی رو دول داش کب اتها پاجا یپا یپهدار پدار بزار گاش کزاش

و پخشن مهم یست حاری خمان سر ایران شد

علیخان ترهیف ده رابیل ابو له حزار دی از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از نو سرخون هز که که درش این لگابه زهی رو دولر داشت

و این لگابه از پیدر ای پیسر بی ارس

سی دو این همی کسون نتی بودر دوره ویجور

که هجر پیدر لگابه رو دو در وکمت واجر، رو این سرام ویکتر، ونه لغاب رو ای پفر همیز اشتا.

حزنجر این لغاب از فوطه مامن از ارخان بیز اید دولیز.

امو از دباد بنه هوی و رو دویس تونه ودو هف باته مناغا سختر نظدین شا از دواجم کنه واته مناغا کنش ودن ملکت سک دی پوروکت دوله

و ملکی ایران همتے این او حدشمه شره هایه گونه اگونی در ایران بوده کنکران مازند اران بوده ایدادی فاش ده هفت و کنگی لان بود از ادیفاش ده اشه کنگ که من شو آبود از ادیش نه و دیچار و کنگی ران بود

و ان پوسترگی تیز ایر اطولی در دورهای مختلف

در هچ داش همیشه اون رو یه در بیشی رو ممزوج میکن بقاره

تیار سیان اجر بر همیدان پوز تو بگامی داش بزون رو حتا نستدنشرام خیلی اخترام مرشون رو داشت

و تبقى خطرامن دخل خودش رو باهال رو از زبان از خره هیداری موم فرد نهوی سنده که تاب خموش خانه زندگان مش نابی

سب یه لیشا وقت که میادر تهران

...