تویه سفعی بیکی پیدیعی مهدی شعر خلق او سر نمشتشده

این بازکونی تیم ملی عراب توی سالهای که توی او جمه ببید بوده

بدلایل نام علوم و خیل نگهانی عراب رو ترک می کنه

تویه نبیزود میخایم دستان اون دلایل نام علوم رو تاریف کنیم

سالام مرسر استم فین بستو پنجومی نبیزوده پادکسته آنه

پادکستان پادکستی ایک اتوی هر اسمتش دستان وغیی آدم حروت عرف می کنیم

تو ساي کنیم خودم رو جشون بزاریم

این چاہرومین و آخرین رسمت دستان منزادی محجرات مه

این اپیزود رو تقدیم می کنم به مردوم اف کنستان

من می تو نستان مریام مشام تو می تو نستی مریام مشی

خلقو سار تاریف کنیکر رو بطیم منصادق فعالی رو بطیق خواه رو بردر نبود

رافی غنبود قبل همی مجرها بن سوا برش چایت حزیدام رو تی فنجن مردع لغاش مرختم

دستاش که اول این چایه سوب مالهوم باشه

این استان نبرو دستاره بزرده نمی پوختو و سفیده برشته

اما سب بوزورگ مخواهر بردر آبود

همه یه جو ردیگی دستاشتی مه یه جو رخاص یه مزاش حصاب می بوردیم

خواهر بردر کچکتر می دونستان که اگرگ خاتای بقنن

سادق چاریم اشون می کنه کبراً الف هرزای بین گولای حیات رو بچینن

اونم هواصش به همه از جمل من بود

و دونه که به فهمه میومت سارت هم برینات هم

و مرابیم به فغات میکرت

اد دور از چشمه من باش ارتبات میگر اف که دورا دور ترجر یا نمنه

...