ایرانی ها انجاکه سروات میبینند دوزدی میبینند

وین ناشیز دلکه خطائشان از مفهومه ادالتست

باین نزرق و معنابیات رخوب متوانیم مجسام کنیم. اما مجاورت سربت و معنابیت به هیچواج در قویت خیلیمان نمیگونجت.

فرتر از اون در فرق به جوز معنویت مزايای دیگر هم می بینیم، و در سروت بجو سفرخدان معنویت بسیار مزرد راتی دیگر.

ان بازیت نشان از فه می دیرینه از سروت در فرحنگو سنیت مادرات یا محسل روانتها یم مدی و قابلی مشاهد از روانتها یکه همین امروز هم در کارنت.

انزهنیات موا بدایل اون چیدر جاومی چون ایران و افخانیسان میبینیم قابل فا

و حتا مووات جهست یادرکی خطا و خطر ناکه از کبایدر مرد اون چاری بیندیشیم سو ازندر مدیس سروات و منشعی اون رب آاید در گروه سو ازن های رایج چون تواخومی توتی دانست

ببا اون از در نغد جدی بارت شود یا بدایل تجروبی زیستی موجود باید ان رقابلی تعمل و تبیییی بنداشت.

متالیی تعسیل زهنیات و خسائل مردمان در نو اختصادشان

یک سونتی استخندار در علمین سانست.

آیمی تاوان متأسراز حمین سونت کف

زهنیات مردوم در جاومی ایچون ایران و افقانسان در مودس سروت از سراتی جو بلان نا پهزیر بر لفتار اختصادیشن گزشتاست

تبنمین هفتی بردیا گرشا سبي پجوش کره اختصادی و مترجم

متقدر است زهنیات مردومان در جاومی چجوش کره اخصادی و مترجم

متردست زهنیات مردومان در جاومی چون ایلان افرن سندر مودس سروطا منشرون

بسیار خطا بخطر ناکست و باید دری مورد فکریکت اگر که افرحاده گو هردانی اختستدن در بیتانیا متقدس که چلین در که ناشیز تحجو به یه واریی مردمانست و حتا آوله توجی

بسی اخوب آئی گرش و سبي شما چنده ایری فرستدری در مرد نظر تون توزی فیدیترنک بودانش نه دنم چیوگم

و بینکه من حسر به نگه ایران

مردون ایران دعفانستان

هم این نمی دنم من تصابور امینکه این نگاهی که سیرواترو بید می دونه یا مؤادل دوزدی می دونه یه نگوه یک که همی عبنوه باشر کامو بیش دارن برخیج عبنوه بیشتر باخی کامتا

و منشن دوزدیمی دونه یه نگوه یه که همی ابن آب شر کمه بیش دارن برفی جایم رو بیش در برخی کمتا

و منشن از سلی این نگوه هم تصابور اشتبه یه که مردم در مرده سروت مو سیروات رو اصولن یک چیزه یک موجودیز پیش موشا خس

...