بهروز رزاوی، سفر اینار

من مرد چیدن اینار هبودا

میمان کی میدسید یا کسیه بس اینار میکر

فیرز اشواب بک از دراخت بالامی رفتمه رسید ترار می چیدا در ویلویت مو یعزد هیاتی بشتر خانا اناردرد

سر تسر پایز موسمجولانه وننمویمام بود در بال رفتماز دره اقت

پایزا امسال قرار بود شه یمام بود در بال رفتما زدره ارد.

پایزان سال قرار بود چار تانارتتوکی درخت باک سر بقزر بره شبی چلی. شبائی چب دی خانیما، شبائی پورجم یه تیبی، امه هوا با چایشان، و تان هدائیم، بنبر آدتی دیرینه هر سال میا مدن خانیما. تواخطی بی بیجانزن دیوود بیت راموو بیده استطالت بی بیهن

این آداد از سلیشن نیفت دیوود.

موان خانیمه. تبخیی بی بیجان زندبود بیترامهو

باد از طوطی بی بیهن این آداد از سالشن نیفت دبود.

موانس ایم اکردیم بساطش بچه لمن جور باشت از اجل شبچه لی تو انا ردان اکرده بو او شرشتبت انا گولت دیگر

برای همین از نیمه های آزر من و مدر بتدوروکی بسائلو لگازمی شبی چلیم ایر داختیم. یاداش مخیر بیبجان در آغاز شبیشنی دای مخاند و همه از بوزول بو کچه امین مگفتیم. باده مرکز چیزیاز بسائد قدر در کزی مینداخت و با هر بیتها فزگ بی بیجان میخند یکیاز اشترای دا کلکزر در میا بردیم تا کسی کان بیت بو تال و میافت از مانایش جباب فالخد ربکیدد باد از مرگی بی بیجان ان وزی فبار آدی دایجان افتاد که گاریسر زوگ بودو ابیاد فال رب آواز همیخان کالی از نوط فم نبود امو همی مگوفتند فال بی بیجان چیز دیگری بود و هفیز حسابی جب با با آدم رمیدان شاید هم بی بیجان با شناختی که از همی اعز ایفا میلداش در ته بی رو تیزی دگری بود و آفیز حصابی جباب آدم رمیدان شایدن بییجان باشن اختیک از همی از آیفان میلاش در تابی رو تفسیل فال

جوری نتجگی دیمی کر که آه از نااد سایفا لبرها یده فار رفا لقدش بلانت ببقى سمعای بخرب کدروز همان جباب نیت اوبده از

انسال شبیچلی بیشه می جوم آفده بود و میشوت شبیچلی مفرسلل تارو تو لامیتاری ترست برای همی مدر گفتدبود همی بره شام بیا یا رفت رفته بساطی شبیچلی جور میشود ومندبود کروز آخری انا را ید روشت باگی مدو اردر اخ رب اچینی مدان کنی مدن و ریزیم در کسی بزورگسفالی آبی انا را ی باگی مدو اردر اخ در بال اتدن س سر شاخ آگ رداش اماگت که دیگر من نمیتا بان استم از در اخبا لبرا بان بان رب اچنم باید پیدر نرد بان رنگه مداش تو من از روی نردبان انا رو بچینه. زور کبابا از سری کارامت با از رویمان نردبان رو آوادیم ومن ازان بال رفد. انا رو ها در بالااتاریم نکتی روب آسمن سوراک شدبودا.

کالاقا تموم دانا هایا ام چند انا رب آگر مندار اخور دبودا.

فیدرم با خندگ اتکه کالاقا ام سامی کتشان راا اشت بید بود پیدرم دل داریم داد که ای بی نداره

هتما انکن بید انا رشه بیچه دلاز درخ تخانه بشه

انا کدرخ درخ درن چمی کنه

براه نمیشیو میلیاز میفوروشی انار میخالی

فکنمی کدن را هلی بینستادگی بچود داشتباشت همه یعنارای دون یار فرموش کده بودن

وگوممی کدن باتوخالی دراملن اعنار های دراخد

دیگر اعنار نخایدارید

...