سالا! درساله حزاره شیشتره هشتردو در یک شبه زمستونی ادمون حالی که بیسوشیش سالداشت

ماشکوله کاربه تلسکو بیش بود که ناگ احان یکشه یه اجی بروتو آسمونی بینه.

شییی کبه تمام اتلاعت قابلی اون از نخشهی آسمون شب تفاوط داشت.

جس می پورنور کبه دوم باله ای درخشان در آسمون هرکات میکر

بممنزر ای زیبار تشکیل داده بود.

حالی جوان هی چیز راجبین پریدنی می دونست

فالی همونجا بخودش احتکر که سرس کاریم دوم بالدار در بیاره.

انسان های ابوالی اتاوانا ی خیلی زیادی در تشکیس اولگوهای تابید اشتا.

چارکه اون سوری حیاتی باره اینجا تشون در اینجا هنخشن بود.

پوزرت تشکیس اپترن های تابییی با اونها اجازمیداد

کبه فحمن چیگیا هنی سمی و چیگیا هنی قبل خودنه.

به فحمن فاسل ها چیتوری کار می کنه.

و هتا بیتونن بقومکش کشا ورزیو دام پر بری کنه.

همی این ها با اشتد کن ناس لبناس این هیس اولگوشناسی خیلی خیلی قاوی در اینسان ها تقویات

و بیگ ابزار فوق پیشفت تابیل گشه.

امه این اولگوشناسی فوق پیشفت در در ده سرحای رو هم داره.

مسلن الاغی ما بساخد اولگو های که ووجود خارجی نداره.

چیس های که پیش زمینه خرافات و با ورحه یه اجب کاری به انسانی بشن.

با ورحه یه اجب کاری بی که از حزاران سال پیش باما هم راخ بوده و هنوز هم بلمن نکرد.

فقد نو اش اب از چده.

انسان های گز اشته و بسیگی زیادی باسمان اشاب تشن.

اونست ستاره ها بره یه محسر یابی زمان یابی و هتا شان سیابی اصفادم کردن.

...