مترسیز اندگیفارفی بود درخشان قمزده مسترب

دردان مارک اخان نوزده هم

که اقلب آدم اصرحال میر

بستدو که تابنه ویشت که سکه تاب از انبین ماشور اشکرد در حزاره های سده سیزده در خانواتی فو بولد سروات مد

در کبن هاگی بدون یامت

کوچک تارین از بین هافت بات چیبود

مارک از سنکم مدامونیامت. کوچکترین از بین هافت بات چیبود.

مارک از سنکم مدم بیخگوشش بود.

اقرار بود ترطول امر نوی سندگی مارک تختقی ازلیش باشه. هدر وغی تنها مازمون ازارش. نتانه از از از رجس می شدیدن چکنند بود

تبست دو سالگیش همی براد رو خاهرا موردن

بجو سخودش همی برادره خاهره موردن

بجو سخدش بیک برادر

ها سل ان شد کدارتی ای پونزده سال دیوان وار کلن فرسائی کرد تاریک روز سال ازار هیزاد چیلوست سی از ارمون تشرکه ارد

برای پول نمی نباشت

برای نجات از زه نور روهش من نباشت

بب باور خودش برای نجات زه نور روهش منه باشت.

بب باور خودش برای نجات باشریت.

از غزات اچشه لدو سالگی زندمونت.

و بات حزیق بیماری دارت نا کسی تون فغارات مورت.

ترکتها به ترسل ارس و یا این یا آن بیش از هم از ممخد بیدارشیم و تا و همان از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از از مانایدار. دوش مانانش از خود رازیابودان تر هر شکل شمائیلی.

مخسو سن تبقه مطکه برو چاگو چلیه بو جو ایدان مارک و از ای رسمی کلیسا. بمومیگه بزور کمیشادم چشمنم براباز کردم ودنیای وغیی رتیدم

فزیر خندزدم

...