مترسی یزندگی فارسی تک دیم می کنهت. اینکی آدم نتون بخابه خیلی ترسنکه. و احشت می کنیم که یه جوندریم بکارای روز بات برسیم. و از همین و احشت خودمون دوچاره هراز سو از تراب میشم. همین تورکه ساعت بیه سوبه دگه تو امبخسته گیو تهرک پزرین از دکمیشه اهتمال اینک خابه موم بباره هم کم ترکم ترمیشه جا ومه مياد گرفتن بی خابی رب کار بوردی ترین میتود کمیش نا سمدر من کنن

یعنی دارو و بیویجه کورسا قوی کب بیداری حوشیاری مقاشتی میگرنو شکستش میدن پلی بجنگ کفوری بخن بی خابیرات هبگیل کنی بی بیماری

پدنست هلاش کنی بفهمیم از کدوم کسمت تبیت انسان من شمیگیر

بی خابیت هلاش می کن بازازابون بزابونی چیب مابگه

در بسیاری مابارت البتن نهامه

ونکن قزید چیز شبی هیم باشه

بخابی انتول روزن جامبیدیم. فاون کاره فرام مششده فکر کردنه. پسیاری از ما آلبت دارتول روشنه یه روز چیزای زیادی تو زین داریم. ولي اینا امرات امالی اج رای و فوری زندگی از تن امرات کسالات بزوگتر و امیقتر از زند دور مکنن سالات در باریم مصیر زندگیمون هدفش و ارزش هاش.

آدم و سفسمش فلسفر یه رشتی دور از زین و تخسصی تصور کنه

کفا قد بدرد چند تا آدم دانش قاهی میخوره. و لفلسف داروغ قل خاص تش اینه که زندگی من برسی کنیم و آگا هنزندگی کنیم

و این خاص داروغ بره هر انسانی زرورته و بندازه یه آب و بارزش حياتیه.

اگه اگی بطور من از مروزانه بفلسفن نبار دازیم.

اگه وقت نظر انکزن خود منقاف اشکنیم. اگه برنم هم نزیر سوال نباریم,

از تیداد آمن کش و برسین نقنیم

و را وابت منباز بین نقنیم

با ها یخخیل سنگی نی پرداخت خیم کرد.

یعنی تاوانا ی خستگی در کردن اتاز شدن از دست میدیم.

بازی از سالای کباید بیشون بی پر دازیم و گاد مهم هستان کچی زید اردارونمان کمی تنید بشپ بگید خداگا هی یا نگه هبان درونی

ترجیه میدم مرا از موه باتای فرواوان خاب مه روم کنه

تا امبوه یه سالات وجودی و بونیادی پا سوخ تاد بشه و بیجا واب نمونه فئین یراه هل مهم درمان بی خابی رونشمی ده

که الزامن کورسو تمنوشو همامتولانیو گرم نست

راه هل اینه کورسو تمنوشو همامتولانیو گرم نست.

را هل انه کدر ساعتی منتغی و مغول از روز بیشتر وخبزریم بفکر کنیم.

...